بهرحال بعد از یه مدت کلنجار ذهنی به این نتیجه رسیدم که چه معنی همه چیز رو بریزم تو خودم. بروز ندادن اصلا هم خوب نیست. خودش یه جور مرضه. دارم رو خودم کار می کنم که این مرض رو درمون کنم. چیزایی که اینجا می نویسم برای درمون همین درده. یه کم دلم می خواد که بروز بدم. روانشناسا هم یه تکنیک دارن که میگن مریض باید برای خودش نامه بنویسه و با خودش رو راست باشه تا کمی مرضاش قرار بگیره. می خوام همین رو تمرین کنم. می خوام واسه خودم نامه بنویسم. عیب نداره. شما هم بخونین.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر